บทที่ 9 แค่อดทนก็พอ
ตอนที่ 9. แค่อดทนก็พอ
แพรวพรรณกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้งแต่ไม่ว่าจะพยายามข่มตาหลับมากแค่ไหน...เธอกลับนอนไม่หลับหญิงสาวพลิกตัวไปทางซ้า แล้วพลิกกลับมาทางขวาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
“เฮ้อ...” คำพูดขององศายังคงวนเวียนอยู่ในหัว
“ฉันเกลียดเธอ”
“กาฝากอย่างเธอ อย่าหวังว่าจะฮุบสมบัติของครอบครัวฉัน”
รวมถึงคำพูดเมื่อก่อนหน้านี้
“ในงานแต่ง แม้แต่หมาสักตัวฉันก็ไม่ให้เข้า”
แพรวพรรณหลับตาแน่น เธอพยายามบอกตัวเองว่าอย่าเก็บมาคิด
แต่ยิ่งห้าม...กลับยิ่งคิด สุดท้ายหญิงสาวจึงตัดสินใจลุกจากเตียง เธอเปิดประตูห้องอย่างเงียบ ๆ แล้วเดินลงไปชั้นล่างบ้านทั้งหลังเงียบสนิท แพรวพรรณเดินออกไปทางสวนด้านข้างของบ้าน
ลมเย็นยามค่ำคืนพัดผ่านใบหน้า เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
บางที...การออกมารับลมข้างนอกอาจทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นแต่เมื่ออยู่เพียงลำพัง...ความคิดกลับยิ่งชัดเจนขึ้นกว่าเดิมหยาดน้ำตาค่อย ๆ ไหลออกมาจากดวงตาแพรวพรรณรีบยกมือขึ้นเช็ด แต่ยิ่งเช็ด...น้ำตากลับยิ่งไหลภาพหนึ่งย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำ
ภาพของคุณย่าในวันที่เธอยังเด็ก วันที่เธอเคยร้องไห้เพราะถูกองศาพูดทำร้าย คุณย่าจะเดินเข้ามากอดเธอเอาไว้ มือเหี่ยวย่นคอยลูบหลังเบา ๆ
“อย่าคิดมากเรื่องพี่องศาเลยนะลูก”
“เขาแค่ยังเจ็บกับเรื่องที่เกิดขึ้น”
“อดทนหน่อยนะ...เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้น”
แพรวพรรณจำคำพูดเหล่านั้นได้ทุกคำจำอ้อมกอดนั้นได้ดีคุณย่าไม่เคยปล่อยให้เธอต้องร้องไห้อยู่คนเดียว ไม่เคยปล่อยให้เธอรู้สึกว่าเธอเป็นเด็กที่ไม่มีครอบครัว
เพราะฉะนั้น...ต่อให้วันนี้องศาจะพูดกับเธอรุนแรงแค่ไหนเธอก็ยังเลือกที่จะอดทน แพรวพรรณยกมือขึ้นปาดน้ำตาอีกครั้ง
“แค่อดทน...” เสียงของเธอเบามาก
“แพรวต้องอดทน” เธอสูดหายใจเข้าลึก
“เธอต้องทำได้” หญิงสาวก้มหน้าลง
ความจริงเรื่องนี้...เธอคิดเอาไว้นานแล้วตั้งแต่วันที่รู้ว่าคุณย่าป่วย
เธอรู้ดีว่า...วันหนึ่งคุณย่าอาจไม่ได้อยู่กับเธอตลอดไปและถ้าวันนั้นมาถึง...เธอจะไปจากบ้านหลังนี้ทันที
ไม่ว่าจะต้องไปอยู่ที่ไหน ไม่ว่าจะต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างไรเธอก็จะไป เพราะสิ่งเดียวที่ทำให้เธอยังอยู่ที่นี่...
คือคุณย่า
แพรวพรรณเงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงดาวหลายดวงกำลังส่องแสงอยู่ไกล ๆ
“ถ้าวันไหนไม่มีคุณย่า...” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย
“วันนั้นแพรวจะไป” เธอเม้มริมฝีปากก่อนจะพูดกับตัวเอง
“แค่อดทนอีกหน่อย ไม่ได้ทำเพื่อใคร...”
น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาอีกครั้ง เธอรีบเช็ดมันออก
“แพรวทำเพื่อคุณย่า” หญิงสาวหลับตาลง
ภาพของหญิงชราที่คอยดูแลเธอมาตลอดหลายปีปรากฏขึ้นในหัว “คุณย่าดูแลแพรวมาตลอด...”
เสียงของเธอเบาจนแทบเป็นเพียงเสียงกระซิบ
“แพรวจะทำให้คุณย่าสบายใจ”
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง
“แค่อดทน แพรว...เธอต้องทำได้”
หลังจากนั่งอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานานในที่สุดแพรวพรรณก็ลุกขึ้น เธอปาดน้ำตาจนหมด สูดหายใจเข้าลึกอีกครั้งแล้วหันกลับไปมองตัวบ้าน บ้านที่เธอเคยคิดว่าเป็นบ้านของตัวเอง บ้านที่เคยมีความทรงจำมากมาย และบ้านที่กำลังจะกลายเป็นสถานที่ที่เธอต้องใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับผู้ชายที่เกลียดเธอที่สุด
แพรวพรรณเดินกลับเข้าไปในบ้านอย่างเงียบ ๆ เธอขึ้นบันไดกลับไปยังห้องนอน
ก่อนจะปิดประตูลงเบา ๆ หญิงสาวเดินไปที่เตียงล้มตัวลงนอนคราวนี้เธอไม่ได้คิดอะไรอีก เพียงหลับตาลงช้า ๆ และบอกตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายก่อนหลับว่า
“อดทนเพื่อคุณย่า...”
“อีกไม่นานทุกอย่างก็จะผ่านไป”
แต่แพรวพรรณไม่รู้เลยว่า... สิ่งที่เธอคิดว่าเป็นเพียง “การอดทนอยู่จนกว่าคุณย่าจะจากไป”
อาจไม่ง่ายอย่างที่เธอคิดเพราะต่อจากนี้...เธอกำลังจะต้องใช้ชีวิตอยู่ข้างผู้ชายที่เคยเป็นคนที่เธออยากหนีให้ไกลที่สุดและยิ่งเวลาผ่านไป...
หัวใจของคนสองคนที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอาจไม่ได้เป็นเหมือนเดิมอีกต่อไป
